Oswoić nieznane

Moje życie od początku było wielką, nieprzewidywalną partyturą. Dzieciństwo to dwa światy: zwyczajna szkoła i szkoła muzyczna – miejsce, gdzie poznawałem tajemnice dźwięku i czasu. Muzyka była moim pierwszym przewodnikiem. Przedstawiała mi obce miejsca i ludzi, zanim poznałem słowa ich języków. Stała się przepustką do świata – już jako nastolatek podróżowałem po Europie dzięki moim umiejętnościom.

Muzyka pierwsza nauczyła mnie, że każde nieznane terytorium to nowy utwór do odkrycia, a każdy człowiek może grać go na swój sposób.

W Warszawie studiowałem muzykę i zarządzanie, a jednocześnie niemal bezustannie podróżowałem z instrumentem. Komponowałem, grałem, spotykałem wielkich artystów. Zostałem muzykiem i inspektorem orkiestry symfonicznej, w której dbałem, by mój 80-osobowy zespół czuł się jak w domu na każdej scenie – od Madrytu i Paryża po Szanghaj i Pekin. Każdy tydzień przynosił nieznane – nowe miasta, sceny, repertuary, ludzi, kultury i wyzwania.

A potem przyszło zaproszenie z Kambodży.

Zostawiłem Europę i pojechałem do kraju, w którym klasyczna edukacja muzyczna praktycznie nie istniała.

Pamiętam moją pierwszą lekcję w Phnom Penh. Naprzeciwko mnie siedział młody człowiek, który nigdy wcześniej nie trzymał instrumentu. Był ciekawy, ale i nieśmiały. Gdy zagrałem kilka prostych dźwięków, w jego oczach pojawił się znajomy błysk. Wtedy zrozumiałem, że muzyka może otwierać światy nie tylko dla mnie, lecz także dla innych.

Z muzyka estrady stałem się wykładowcą uniwersytetu i dyrektorem szkoły sztuki – pionierem tworzącym nowy system edukacji niemal od zera. To była praca u podstaw, ale i wyjątkowa okazja: Zachód popełnił już dla nas wszystkie błędy i nie musieliśmy ich powtarzać. To doświadczenie nauczyło mnie, że brak instytucji i reguł bywa błogosławieństwem dającym wolność tworzenia rzeczy naprawdę odważnych i pięknych.

Kilka lat później znalazłem się na Bali.

Zostałem prezesem międzynarodowej fundacji filantropijnej. Tworzyłem projekty edukacyjne, środowiskowe i kulturowe. Podróżowałem ścieżkami i bezdrożami Azji Południowo-Wschodniej, budując połączenia między ludźmi, ideami i kulturami. Zrozumiałem, jak edukacja zmienia życie i jak bardzo potrzebne są mosty między światami, które często się wzajemnie nie rozumieją.

Dziś moją bazą jest Bali. Doświadczenie życia i zarządzania w Azji nauczyło mnie pokory, siły i cierpliwości. Piszę, aby dzielić się odkryciami świata i ludzi. Pokazuję, że oswajanie nieznanego to nie tylko podróże geograficzne, ale także wewnętrzne – bo proces oswajania zawsze zaczyna się w środku.

To stamtąd pochodzi otwarta dłoń podana obcemu.

To jest moja opowieść o tym, jak oswajam nieznane, by pomagać Ci odkrywać piękno i głębię tego, co nowe. Byś mógł z odwagą i ciekawością ruszać tam, gdzie nie sięgają Twoje mapy.